Nuk kam turp per emrin tim






Ti më përbuz, e di, e shoh në sytë e tu

por unë nuk fyhem,

nuk kam turp nga emri im,

ngazëllehem nga krenaria e rrënjëve

më të lashta në Ballkan…

që e ka emrin SHQIPËRI.



Sa herë dehesha nga dëshira

të qëndroja si shelgu pranë moçalit

kur shihja dramën e lisave, kangjellat e shtëpive

qëndronin dremitur nën errësirë,

ku krahët e Shqiponjës mbyteshin nga stuhitë…





Sa herë shkelja trotuarëve të përgjakur

ku edhe hija e tyre derdhte lot,
ku zërat e lirisë gjëmonin

Në faqet e errëta të golgotës...

Unë përqafoja nënën,

kolonë zanore e Rozafës dhe Argjirosë..



Ti më përbuz, e di, e shoh në sytë e tu

por unë nuk fyhem, jam gur i lashtë

i kështjellës të ngritur me zemër Shqiponje

Rrethuar me lule bliri që mbulojnë diellin e zi



Nga dritarja e kështjellës unë,

këndoj për të madhen dashuri,

këndoj se jam grua, jam njeri,

dhe ti më përbuz, se nuk je si unë, me ke zili.





            I am not ashamed of my name
 
You despise me, I know,
I see it in the look of your eyes
But I do not feel insulted,
I am not ashamed of my name,
Thrilled of pride of the roots,
The most ancient in the Balkans ...
Called Albania.
Many times I get drunk by the desire
To stay as the osier near marshes
When I see the drama of the oak , gate house
somnolent under darkness,
Where the wings of Eagle flooded by storms ...
Every time I walked the bloody pavements
Where their shadow shed tears,
Where the voices of freedom  roared
In the dark chicks of golgotha ...
I embrace the mother,
Sound Column of Rozafa and Argjiro ...
You despise me, I know, I see it in the look of your eyes
But I do not feel insulted, I am an ancient stone
Of the castle set by  the Eagle’s heart
Surrounded with linden flowers covering the black sun.
From the castle window
I sing for the Great Love,
I sing because I am a woman, I am a man,
And you disdain, because you are not like me, you are envious.
I walk proud in the footsteps of history;
in my soul I compressed the image of Mother Teresa

 I want to donate only goodness and love to humanity.






         Orgogliosa del mio nome


Tu mi disprezzi, lo so, lo leggo negli  tuoi occhi
ma io non mi offendo
non mi vergogno del mio nome
mi riempiono  di orgoglio le mie radici
più antiche del Balcano....
che si chiama  Aquila
desideravo tanto
osservare i cancelli delle case
come dormivano al buio
osservare le ali delle aquile come annegavano nelle tempeste.

quante volte pestavo i marciapiedi sanguinanti
dove lacrimava persino la loro ombra
dove le voci della libertà urlavanao
tra le pagine nere della Golgota

tu mi disprezzi, lo so, lo leggo nel tuo sguardo
ma io non mi offendo
sono come una roccia autenticà
del castello costruito con il cuore di un Aquila
circondato con i fiori di tiglio
che coprono il sole nero.

Dalla finestra del castello
io, canto per l'amore
canto perchè sono una donna
canto perchè sono un essere umano
e tu, mi disprezzi
perchè non sei come me,
mi invidii.

cammino orgogliosa nelle tracce della mia storia
nella mia anima conservo  pura
l'immagine di Madre Teresa
e all' umanità desidero regalarle
bontà e amore.