Mimoza Sali: Poezi


MIMOZA SALI
Poesi








   Loti i ëmbël
Jam
Vesa e lotit
Në trungun pa gjethe të një lisi.
Jam
Loti i ëmbël
Të ujis
Klithmat e gjymtyrëve.



  

  Dolce lacrima

Sono
la brina della lacrima
del tronco senza foglie di una quercia
sono
dolce lacrima
che annaffio
le grida delle articolazioni



  
    Per una notte diventai




Per una notte diventai tua amica

amica di una notte
mi accorsi dei colori caldi dentro di te
il mio cuore creò un nido
con la forza dei colori come
nei dipinti di Michelangelo
conversai con il tuo sguardo
componeva note di respiri
nei miei  occhi infiammati...

per un attimo mi sono persa
commossa nella nostalgia
mi accecò lo splendore della tua pelle
sognai ad occhi chiusi
viaggiai negli spazi mai sognati
e dolcemente mi svegliai
felice e contenta
dal tuo petto si sen una crepa nel cuore
udii dei suoni... come donna ti desiderai...

quando bussa la luce, su di lei l'ombra sottoscrive
“sono dentro i tuoi sensi
in profondità del tuo essere
come la sincerità, come la purezza...
ogni mattina coi colori accesi








   Lo spirito fluttuante      




Io fluttuo nella nebbia
sussurro nelle alte erbe
piango tra le foglie secche
navigo nel vuoto della mente
spumeggio sulle spiagge
come l'onda azzurra nei mari

Io ballo un lento con i secoli
che costruirono i vecchi imperi
Io parlo con il rumore
che non comprende la ragione.
io vedo che si accende una vecchia spirale nel cielo
lì è la vita che fluttuando con il sole
allunga le mani verso le stelle







 Sogno incostante
     


Sogno incostante
Ti invitai a dormire nel mio letto
Ti avvolsi il seno con l’anima rosso
Ma tu ,come una ladro,
dietro all’ orecchio mi sussurri
e sotto al cuscino ti nascondi.

Ëndërr lozonjare

Të ftova të flije në gjoksin tim
Ëndërr e bukur lozonjare
Të mbulova me vellon e shpirtit të kuq
Tè dhurova shtratin e lumturisë
Diellin e pranverës si rreth floriri
Por ti, si një hajdute,
mbas veshit më pëshpërit
mè ndjek me hapat e një hije në dritë
dhe në errësirë....
zhdukesh në asgjë. 



  
E chi sa dove ti porta
il vento della fortuna

Il vento della fortuna
Un fiore smarrito in mezzo alla strada

Attende che il vento lo mandi…..

Forse vola verso le foglie d’autunno

a marcire come loro……………

forse soffia verso la primavera

e chi sa dove ti porta il vento della fortuna?





I petali dello tuo scheletro

Quanto a lungo aspettai quel’ estate
Alquanto il sole mi abbrustolii la fronte,
l’arcobaleno mi accecò la vista,
un vento leggero, accarezzandomi le mani
mi lasciò lo scheletro dei tuoi petali
tra le dita


Bugia!
Il tuo pensiero che mi ami alla pazzia?
Pazzia! Ipocrisia!
Bugia!
La tua espressione come un vulcano?
Oppure io, che mento me stessa,
a dire che non ti amo?
Tu sei una bugia?
O la bugia è una verità?




Le tue parole

Mi piacciono le tue parole
E gli occhi che ti brillano
Mi piace quando mi dici; ti amo,
anche le labbra morbide quando mi sfiorano
tanto mi piacciono.


Il passato

Le voci del passato
Risuonavano nella mente
Il ricordo del castello costruito
Senza i fondamenti
Quel raggio di sole
Che si anneriva a secondo lo stato d’animo
Quel sorriso smagliante
Che svaniva nel nulla
Il tuo essere grande,
ma non uomo
faceva in te il bambino cresciuto
quel essere infantile, irresponsabile
della propria vita.



Parlami di te
 
Parlami di te
Cosa sogna il tuo cuore
Che colore ha la tua anima
che profumo emana la vita
nel tuo cammino?
Parlami di te
Perché, io sono te
E tu, sei me….



Non chiedere

Non chiedermi
Come se non fossi esistito
Colpevole il tuo comportamento
Pazzo il mio sentimento
Non posso correre con la velocità del vento
Lascio essa, che mi soffia nel petto.



Come sei strana

Come sei strana vita mia
Mi avveleni
Mi getti in una burrasca
Senza esitare
Mi inviti di abbracciarti
Sorridente
Mi dici di viverti  
senza fare rumore,in silenzio……


Le ali

Avessi le ali
Ti avvolgerei
Ma il tempo vola
Al contrario a me
E il
cielo…, è irraggiungibile...


Realtà

Un semplice atteggiamento
che ha la capacità di trasformare
ognuno di noi in una persona diversa
a volte...ci si
sente forti,
e....altre, vulnerabili.
A volte si perde il vero significato della realtà
definendosi dietro una maschera
per ogni situazione
fino a quando non si tocca il fondo
poi ci si sveglia
accorgendosi, che forse...
potevano comportarsi in maniera diversa.
Ma ormai, è tardi.Quindi.....



La disperazione

Sentivo un uccellino
Che disperato cantava
Gli chiesi se, la disperazione voleva dividerlo con me?
Presi la meta di disperazione
Lo portai nel regno della gioia
La disperazione cominciò a sorridere con gioia
Ma rimase sempre una disperazione





Fjalët që doja të të thoja...


Kur mëngjeseve të dimrit na zgjoje, me tavolinën shtruar me mbulesën e
bardhë të qëndisur, ku mbi të qëndronte ibriku, nga i cili dilte avulli i çajit të malit që kundërmonte gjithë guzhinën. Mënjanë ishte buka e thekur dhe marmelata 10 lekëshe. Kur mbaronim së ngrëni me një puthje na përshëndesje me gojëzën mjaltë dhe të të gjithë largoheshim si zogjtë, ca në punë dhe ca në shkollë. Eh, ende e ndjej ngrohtësinë e duarve të tua, kur më ledhatoje flokët përpara derës, e më këshilloje njëqind herë që të sillesha mirë. Përshkoja rrugën për në shkollë duke kënduar, e duke u tundur me gjithë çantën, sa nga e majta në të djathtë, duke harruar fare këpucët e shqyera që kisha mbathur. Kur shkoja në shkollë shihja të tjerët me këpucë të bukura dhe të reja, ndërsa unë i fshihja të miat se ishin të shëmtuara, nga mballomat e shqyera vende vende, me atë gojë të hapur nga mastiçet e ngjitura kush e di sa herë. E megjithatë, isha e lumtur. E lumtur, se kur kthehesha në shtëpi gjeja ngrohtësinë tënde që më mbushte më shumë, se një palë këpucë të bukura që unë i kisha aq zili, dhe një palë pantallona të reja. Eh, ti e dashur nënë, m'i arnoje pantallonat me gishtërinj të shpuar nga gjilpëra, e duke më vështruar nën skeletin e syzave, më thoshe: - Hë moj bijë, a të pëlqejnë? Me shumë mundim, ti kishe bërë një punë artistike mbi modelin e varfërisë ekstreme, shtruar në sofrën tonë, por atëherë unë nuk të kuptoja, isha e vogël dhe më vinte turp kur merrja rrugën për në shkollë me pamje shumëngjyrëshe të arnave në gjunjë. Shpesh herë rebeloja e të thosha: - Jo nuk i dua, nuk dal dot me to në rrugë!. -Ah, më thoshe me lot në sy: Mos ma plas buzën moj bijë, se fukarallëku s'njeh kufij! Por unë, s'kuptoja gjë prej gjë seç ishte varfëria. E di, nënë e di! Muri i kujtesës më shkërmoqet ndër sy... tutje larg në atë vit të ri, kur e kaluam vetëm unë, ti dhe Beni. Mendimi i largët i atij viti noton në mendjen time, kërkon të dal në breg, por si një kafshatë e pagëlltitur, më mbetet ende në grykë... Era e fortë e ditës së fundit të atij dhjetori, fishkëllente si e çmendur, sa dukej sikur do përpinte të gjithë tavanet e shtëpive. Dhe herë pas here sillte mbrapsht tymin e oxhakut që për disa sekonda shtëpia mbushej me tym, sikur gjithçka brenda ishte djegur. Unë e ulur në anë të oxhakut, ndiqja me vëmendje lëvizjet e tua... Ti, duke kaluar dorën e rreshkur nga dhimbja nëpër flokë, më vështroje me bisht të syrit, sikur doje të më thoshe diçka... Mami, a ke gatuar gjelin e detit?,_e pyeti im vëlla që ishte shumë luhudhjar. Duke parë fytyrën e saj të trishtuar, kuptuam gjithçka, pa marrë asnjë përgjigje prej nënës sime të shtrenjtë, që ia kishte mposhtur buzëqeshjen varfëria. Tavolina ishte e shtruar si për festë, dhe në mes të saj krekosej supa me mish pule, që nuk ishte keq nga profumi që lëshonte, por natyrisht nuk ishte si pulat e pjekura dhe patatet e skuqura, e komshinjve që festonin gëzueshëm ku aroma e tyre kundërmonin deri tek shtëpia e jonë. Oh, nëna ime hallemadhe, ti ndjeheshe në faj, sepse nuk na kishe përgatitur ëmbëlsirën siç e kërkonte tradita e festës. Me sytë e përlotur na përqafoje, duke na shtrënguar fort gji, e na thoshe: - Më falni vogëlushët e mi!. Oh moj nëna ime, e ku paska ëmbëlsirë më të ëmbël, se sa përkëdhelja jote, se sa një këshillë, se sa një puthje mëmësore e ngrohtë që më mbushte zemrën me gëzim.
Kanë kaluar vite, ndoshta shumë gjëra kanë ndryshuar tek unë, por mirësia, dashuria, edukata që më ke ushqyer, janë rrënja me origjinale e çmimit të njeriut. Ato virtyte, për të cilat nuk të kanë munguar, i ke përcjellë tek ne. Njeriun nuk vlerësohet se sa pasuri ka. Nëse do të kisha mundur, o e dashura nëna ime, do të kisha dhuruar gjithë botën, atë që ti përfaqëson për mua.

Le parole che non ti ho detto
Quando al mattina ci svegliavi, con il tavolo preparato con la nostra collazione, in mezzo al tavolo il mazzo dei fiori non mancava mai. Dalle tazze usciva il vapore del tè caldo di montagna che profumava tutta la casa. Ci spalmavi la marmellata da 10 centesimi sul pane tostato, e, con un bacio ci accompagnavi chi a lavoro,e chi a scuola. Mi baciavi davanti alla porta ,accarezzandomi i capelli e non facevi altro che raccomandarmi di comportarmi bene. Percorrevo 100 metri di distanza la strada dalla casa a scuola cantando sempre le canzoncine,e saltando dalla destra alla sinistra, dimenticandomi delle scarpe strappate. Quando vedevo i compagni con le belle scarpe, io nascondevo le mie che sembravano di avere fame con la bocca aperta dalla colla attaccata chi sa quante volte. Però ero felice,perché quando entravo in casa trovavo il calore del tuo amore che mi riempiva più di qualsiasi cosa,anche di quelle scarpe che invidiavo cosi tanto oppure un paio di pantaloni nuovi. Tu con la tua fatica mi cucivi e stracucivi quei pantaloni di jeans, e sotto gli occhiali con gli occhi stanchi e le dita punte dall’ago mi dicevi: E allora, ti piacciono? Hai visto come le ho cuciti, sembrano nuovi! Con la tua fatica avevi fatto un lavoro straordinario, però allora non capivo, ero piccola mi vergognavo quando uscivo con tutte quelle cuciture a dosso. Spesso ti dicevo facendo sentire la mia ribellione: no, non voglio indossarle, mi fanno schifo uffa…
“-Oh! M i dicevi: non ferirmi cosi per favore.…” Ma io non capivo niente di niente.
Lo sai? Quando ricordo quel capodanno che rimanemmo da soli in casa io, tu e Gimy. Un nodo mi si crea alla gola e il pensiero mi soffoca.
Il vento del ultimo di dicembre era forte e gelido, e fischiava con tale forza che sembrava di portare via i tetti. Ogni tanto rimandava dentro il fumo dal cammino che riscaldava, e per qualche secondo veniva offuscato dal fummo. Io seduta nel angolo del cammino osservavo i tuoi movimenti, che passando la mano in testa mi guardavi sotto gli occhiali come se mi volessi dire qualcosa.
“Mamma, e la faraona non l’hai fatta?” chiese mio fratello, che era un grande golosone. Vedendoti quell’aria triste capivamo senza che tu ci parlassi. Il tavolo era apparecchiato con la tovaglia bianca ricamata, i tovaglioli piegati di lato ai piatti e la zuppa di carne e pastina era invitante anche se a casa arrivavano gli odori delle faraone, e le patate fatte al forno dei vicini. Tu ti sentivi in colpa,perché avevi preparato quello che potevi, senza avere la possibilità di preparare il dolce della tradizione. Con gli occhi tristi e pieni di lacrime ci hai abbracciati forte nel tuo petto dicendoci:“Perdonatemi piccoli miei,perdonatemi.”
-Oh mia cara mammina, quale dolce è più dolce di una tua carezza, di un tuo consiglio, di un tuo bacio che mi riscaldava il cuore.
Se avessi potuto mia dolcissima, ti avrei regalato il mondo, quello che tu rappresenti per me.