La vita é come un abito, si spazzola quando è impolverato, si lava quando è sporco. Quando é scucito o bucato lo si rammenda. Si rimane vestiti finché si puó!

Arom mimoze












Vështroj hiret e rrugës së qelqtë
Nën aromën e degëve të mimozave
Që bashkëjetojnë me emrin tim, në një trug,
Në një shpirt, në një flirt…
Shkëlqen, dromitet, errësohet......
Dhe prapë dritëzohet si fener i nxirë nga tymrat...

Ah, rruga ime, nën lastra të qelqta
Ku çelin degët e hirta të blireve
Ku ëndrrat rrinë zgjuar si qeshje fëmije
Që nga valët e detit dëgjoj tingujt e kitarës
Që flasin flladeve me gjuhë dashurie…

Il disoccupato


La tua immagine speranzoso di Luce
si rompe contro il muro
della sopravvivenza...
il disoccupato...
dipinge a tavola
la morte
per benedire 
La famme



My life


La mia vita è fatta di specchi


ed ogni specchio ha le sue tasche

dove rispecchia l'anima

In ogni eco c'è una voce
Che parla ai miei volti in ogni occasione.
Dorme con le ombre della notte
Strappa i suoni del silenzio
Sveglia il fuoco dell'inverno
Come la magia che penetra il regno dei sogni
Dove si baciano con ardore sotto i raggi
d'argento
e dove le storie cantano.                                                                                                                                                                         My life

My life is made of mirrors 
and each mirror has its pockets
... which reflects the soul
In each echo is an entry
That speaks to my face every time.
He sleeps with the shadows of the night
Tear the sounds of silence
Wake up the fire of the winter
Like the magic that penetrates the realm of dreams
Where to kiss passionately under the rays
silver
And where the stories sing.

Jeta është mbretëri e paprekshme

THE GRIP OF THE BLACK SUN





I writhe like a confused winter leave 
howling in the grip of the black sun
Love is killed, humanity is weeping
In the mornings, in the evenings black chronicles 
By the squeal of the scorched land
Where string of bloody life explode.
O my love how much you is howling, 
Grim days go collected in pellet
And come around mother’s and women’s cry ...
How worthless is life in these dark nights 
The whole world standstill in front of the screen
In the XXI Century, we see only victims ...
My heart of a woman burns in pain ...
Life is sacred kingdom.





   




          La vita è un regno intoccabile

Come una foglia distratta d'inverno mi contorco
gemendo sotto le grinfie del sole nero
stanno uccidendo l'amore, l'umanità soffre
dalla mattina alla sera solo  cronache nere
urla feroci di terra arsa
dal sangue  delle vite spezzate
le giornate si raccolgono in un gomitolo
di pianti di donne e di bimbi

ma quanto vale la vita nel nostro tempo
il mondo si inchioda davanti agli schermi
guardando le vittime di questo secolo
il ventunesimo
il mio cuore pieno di dolore soffre e implora
implora come una donna
basta con la guerra, non uccidete l'amore
la vita è un regno intoccabile





          Jeta është mbretëri e paprekshme



 
Përpëlitem si një gjethe e hutuar dimri
Që rënkoj nën kthetrat e diellit të zi
Më është vrarë dashuria, po vuan njerëzimi

Mëngjeseve, mbrëmjeve kronika të zeza
Nga klithma e tokës së përzhitur,
Ku shpërthejnë fije jete të përgjakura.

O dashuria ime sa shumë rënkon
Ditët e zymta ikin të mbledhura lëmsh
E vijnë rreth vajit të nënave e grave...

Sa pak vlen jeta në këto net sterrë.
E gjithë bota ngujohet para ekranit
Në Shekullin e XXI, shohim veç viktima...

Zemra ime prej gruaje digjet nga dhimbje e apelon:
Mjaftë më me luftë, mos i vrisnin dashuritë
Jeta është mbretëri e paprekshme,

Nuk kam turp per emrin tim






Ti më përbuz, e di, e shoh në sytë e tu

por unë nuk fyhem,

nuk kam turp nga emri im,

ngazëllehem nga krenaria e rrënjëve

më të lashta në Ballkan…

që e ka emrin SHQIPËRI.



Sa herë dehesha nga dëshira

të qëndroja si shelgu pranë moçalit

kur shihja dramën e lisave, kangjellat e shtëpive

qëndronin dremitur nën errësirë,

ku krahët e Shqiponjës mbyteshin nga stuhitë…





Sa herë shkelja trotuarëve të përgjakur

ku edhe hija e tyre derdhte lot,
ku zërat e lirisë gjëmonin

Në faqet e errëta të golgotës...

Unë përqafoja nënën,

kolonë zanore e Rozafës dhe Argjirosë..



Ti më përbuz, e di, e shoh në sytë e tu

por unë nuk fyhem, jam gur i lashtë

i kështjellës të ngritur me zemër Shqiponje

Rrethuar me lule bliri që mbulojnë diellin e zi



Nga dritarja e kështjellës unë,

këndoj për të madhen dashuri,

këndoj se jam grua, jam njeri,

dhe ti më përbuz, se nuk je si unë, me ke zili.





            I am not ashamed of my name
 
You despise me, I know,
I see it in the look of your eyes
But I do not feel insulted,
I am not ashamed of my name,
Thrilled of pride of the roots,
The most ancient in the Balkans ...
Called Albania.
Many times I get drunk by the desire
To stay as the osier near marshes
When I see the drama of the oak , gate house
somnolent under darkness,
Where the wings of Eagle flooded by storms ...
Every time I walked the bloody pavements
Where their shadow shed tears,
Where the voices of freedom  roared
In the dark chicks of golgotha ...
I embrace the mother,
Sound Column of Rozafa and Argjiro ...
You despise me, I know, I see it in the look of your eyes
But I do not feel insulted, I am an ancient stone
Of the castle set by  the Eagle’s heart
Surrounded with linden flowers covering the black sun.
From the castle window
I sing for the Great Love,
I sing because I am a woman, I am a man,
And you disdain, because you are not like me, you are envious.
I walk proud in the footsteps of history;
in my soul I compressed the image of Mother Teresa

 I want to donate only goodness and love to humanity.






         Orgogliosa del mio nome


Tu mi disprezzi, lo so, lo leggo negli  tuoi occhi
ma io non mi offendo
non mi vergogno del mio nome
mi riempiono  di orgoglio le mie radici
più antiche del Balcano....
che si chiama  Aquila
desideravo tanto
osservare i cancelli delle case
come dormivano al buio
osservare le ali delle aquile come annegavano nelle tempeste.

quante volte pestavo i marciapiedi sanguinanti
dove lacrimava persino la loro ombra
dove le voci della libertà urlavanao
tra le pagine nere della Golgota

tu mi disprezzi, lo so, lo leggo nel tuo sguardo
ma io non mi offendo
sono come una roccia autenticà
del castello costruito con il cuore di un Aquila
circondato con i fiori di tiglio
che coprono il sole nero.

Dalla finestra del castello
io, canto per l'amore
canto perchè sono una donna
canto perchè sono un essere umano
e tu, mi disprezzi
perchè non sei come me,
mi invidii.

cammino orgogliosa nelle tracce della mia storia
nella mia anima conservo  pura
l'immagine di Madre Teresa
e all' umanità desidero regalarle
bontà e amore.



 


La tua immagine speranzosa di  Luce
si rompe contro il muro
della sopravvivenza...
il disoccupato...
dipinge a tavola
la morte
per benedire 
La fame

Zoti im

                                        Zoti im
                                                                                                                                            
Flokëthinjur,

Duar rrudhur,

Lëkurë bime

Që çel e vyshket

Brenda meje...


Zoti im,

Burim,

Mishërimshprese...!

Con la tua immagine


Da lontano  derivante dall'inferno sento una voce
che mi accarezza come il Sole d’Inverno
Oh cara, non fare pazzie
anche a me ha afferrato l’attimo
con la tua immagine volo e 
vivo  anche nella tomba. 


Nuk kam turp nga emri im






Ti më përbuz, e di, e shoh në sytë e tu

por unë nuk fyhem,

nuk kam turp nga emri im,

ngazëllehem nga krenaria e rrënjëve

më të lashta në Ballkan…

që e ka emrin SHQIPËRI.



Sa herë dehesha nga dëshira

të qëndroja si shelgu pranë moçalit

kur shihja dramën e lisave, kangjellat e shtëpive

qëndronin dremitur nën errësirë,

ku krahët e Shqiponjës mbyteshin nga stuhitë…





Sa herë shkelja trotuarëve të përgjakur

ku edhe hija e tyre derdhte lot,
ku zërat e lirisë gjëmonin

Në faqet e errëta të golgotës...

Unë përqafoja nënën,

kolonë zanore e Rozafës dhe Argjirosë..



Ti më përbuz, e di, e shoh në sytë e tu

por unë nuk fyhem, jam gur i lashtë

i kështjellës të ngritur me zemër Shqiponje

Rrethuar me lule bliri që mbulojnë diellin e zi



Nga dritarja e kështjellës unë,

këndoj për të madhen dashuri,

këndoj se jam grua, jam njeri,

dhe ti më përbuz, se nuk je si unë, me ke zili.





            I am not ashamed of my name

You despise me, I know,
I see it in the look of your eyes
But I do not feel insulted,
I am not ashamed of my name,
Thrilled of pride of the roots,
The most ancient in the Balkans ...
Called Albania.
Many times I get drunk by the desire
To stay as the osier near marshes
When I see the drama of the oak , gate house
somnolent under darkness,
Where the wings of Eagle flooded by storms ...
Every time I walked the bloody pavements
Where their shadow shed tears,
Where the voices of freedom  roared
In the dark chicks of golgotha ...
I embrace the mother,
Sound Column of Rozafa and Argjiro ...
You despise me, I know, I see it in the look of your eyes
But I do not feel insulted, I am an ancient stone
Of the castle set by  the Eagle’s heart
Surrounded with linden flowers covering the black sun.
From the castle window
I sing for the Great Love,
I sing because I am a woman, I am a man,
And you disdain, because you are not like me, you are envious.
I walk proud in the footsteps of history;
in my soul I compressed the image of Mother Teresa

 I want to donate only goodness and love to humanity.






     Orgogliosa del mio nome


Tu mi disprezzi, lo so, lo leggo negli occhi tuoi
ma io non mi offendo
non mi vergogno del mio nome
mi riempionno  di orgoglio le mie radici
più antiche del Balcano....
che si chiama  Albania.
desideravo tanto
osservare come il salice piangente i suoi rami
 guardavano il drama delle querce
osservare i cancelli delle case
come dormivanno al buio
osservare le ali delle aquile come annegavano nelle tempeste.

quante volte pestavo i marciapiedi sanguinanti
dove lacrimava persino la loro ombra
dove le voci della libertà urlavanao
tra le pagine nere della Golgota

tu mi disprezzi, lo so, lo leggo nel tuo sguardo
ma io non mi offendo
sono come una roccia autenticà
del castello costruito con il cuore di un Aquila
circondato con i fiori di tiglio
che coprono il sole nero.

Dalla finestra del castello
io, canto per l'amore
canto perchè sono una donna
canto perchè sono un essere umano
e tu, mi disprezzi
perchè non sei come me,
mi invidii.

cammino orgogliosa nelle tracce della mia storia
nella mia anima conservo  pura
l'immagine di Madre Teresa
e all' umanità desidero regalarle
bontà e amore.